Even ontspannen in het café

        

Na een drukke dag was het tijd om even lekker te relaxen in het café. Helaas zat ik helemaal alleen, er was niemand om tegen aan te kletsen.
Mijn glas wijn was bijna leeg toen er een man binnenkwam en naast mij kwam zitten.
De eerste paar minuten hing er een doodse stilte. “Is hier geen bediening?” vroeg hij geïrriteerd. “Ik zal even naar achteren lopen, waarschijnlijk zijn ze druk bezig”.
“Wil je ook wat drinken?”. “Ik lust nog wel een glaasje rood”. Nadat we beiden voorzien waren van een drankje viel er weer een doodse stilte. Ineens stak hij van wal “Mijn hond is dood”. Jeetje dacht ik, dat heb ik weer, daar word ik ook niet vrolijker van. Maar ja ik ken dat gevoel, ik heb ook eens een hond gehad waaraan ik zeer gehecht was. Dus nam ik alle tijd om hem zijn verhaal te laten doen. De man klaarde zienderogen op bij het vertellen over zijn trouwe viervoeter. Zo dacht ik, dat hebben we weer gehad. Ik probeerde het over een andere boeg te gooien en begon een praatje over het weer. Hier was hij totaal niet in geïnteresseerd en begon een langdradig verhaal te vertellen over zijn zus die een nare ziekte had gekregen met een langdurig ziektebed. Hij vroeg hoe ik dacht over euthanasie en wat ik zou doen als ik in zo’n situatie zou verkeren.
Op dat moment dacht ik maar aan één ding, wegwezen.