Hilarische avond om nooit te vergeten

Enige tijd geleden kreeg ik de opdracht om een promotie stukje te schrijven voor een zeer exclusief hotel-restaurant in het zuiden des lands.
Nadat de eigenaar telefonisch zijn wensen kenbaar had gemaakt zijn wij richting Limburg getrokken. Bij binnenkomst kreeg ik het gevoel mijn schoenen uit te moeten doen, om het mooie hoogpolige tapijt niet te bevuilen. Het geheel had een zeer chique doch koude uitstraling. Daarentegen was de ontvangst zeer hartelijk.

          
Nadat we onder het genot van een bijzonder lekker wijntje het één en ander hadden besproken werden we uitgenodigd voor het diner. Het zou erg druk worden die avond, maar voor ons was er een leuk plekje gereserveerd.
Toen wij aanschoven zat het restaurant al goed vol met een wat ouder publiek en er werd op gedempte toon gesproken. Echt gezellig was het beslist niet, teveel stijl, te weinig sfeer. Een vriendelijke zenuwachtige jongedame kwam bij ons de bestelling opnemen. Twee keer is zij teruggeweest omdat ze de helft vergeten was. Ook bij het uitserveren bleek van het geheel niets te kloppen. Verschillende bestellingen had ze door elkaar gehaald. Een totale ramp, de eigenaar moest bijspringen om alles weer in goede banen te leiden. Hierbij steeds scheefkijkend naar ons. Natuurlijk deden wij alsof we niets gemerkt hadden om hem niet in verlegenheid te brengen.
Na enige tijd kwam er een tweede serveerster opdagen. Deze was een stuk vlotter en zag kans om bij een gezelschap in één beweging alle wijnglazen omver te stoten. Een waar drama. De hele tafel moest opnieuw ingedekt worden. Daarna was het een tijdje rustig. Totdat één van de gasten een bijzonder harde scheet liet. Iedereen keek verschrikt op en daarna kwam de glimlach. De koude sfeer was meteen verbroken, alle gasten zaten te gniffelen. De dame in kwestie was zich van geen kwaad bewust. Nou ja, kan een ieder gebeuren, maar hilarisch was het wel.