Politiek, drank en vluchtelingen


Enige tijd geleden zaten we allebei goed in de lappenmand. Mijn vrouw moest naar het ziekenhuis in Ede voor een nieuwe heup en ik had net een paar longontstekingen en een voedselvergiftiging achter de rug. En met de weinige reserves die ik nog had wilde ik per se mee naar het ziekenhuis, want ze zag er erg tegen op. Ik had in de buurt een hotelletje geboekt zodat ik haar 's middags na de operatie kon bezoeken.
Na het bezoekuur moest ik me toch nog een beetje vermaken, want om meteen naar mijn hotelkamer te gaan zag ik niet zitten dus belde ik een taxi om mij naar de stad te brengen. Al zwalkend kwam ik het hotel uit vanwege het gebrek aan energie. De chauffeur vroeg meteen wat er aan de hand was en ik vertelde hem het verhaal. Verdomme zei hij dat is pech, je had beter thuis kunnen blijven. Hij gaf me zijn kaartje en zei bel me maar als het teveel wordt dan kom ik je ophalen. Ik heb hem die dag nog een paar keer gebeld en moest per rit steeds zo'n 7 à 8 euro afrekenen wat natuurlijk een schijntje was. Na mij 's avonds eerst wat opgefrist te hebben ben ik met de taxi naar het centrum toegegaan.
Hij wist een gezellig café met een verwarmd terras.
Het plein was afgezet met palen zodat hij me niet helemaal voor de deur kon afzetten. Al zwalkend liep ik naar het café toe. Ik was echt helemaal kapot van dat stukje lopen. De waard stond midden op het terras en hield de boel nauwlettend in de gaten. Ik plofte uitgeput neer op de dichtstbijzijnde stoel en bestelde een wijntje.
Nou meneer zei hij ik denk dat u al genoeg gehad heeft en weigerde om mij een glaasje te serveren. Ja hij had mij natuurlijk zwalkend aan zien komen. Ook bij hem deed ik weer mijn verhaal. Hij maakte zijn excuses en voorzag mij van een glas wijn en een kussentje. Hij voegde er aan toe je tweede wijntje is op rekening van de zaak. Vanwege het lekkere verwarmde terras liep de tent langzamerhand vol. Ik kwam in gesprek met twee tuinders en al gauw ging het over politiek en vluchtelingen. In een mum van tijd bemoeide iedereen zich ermee. Een ware kakofonie. Het ene rondje na het andere werd besteld, je kon de waard zien glunderen, hij zag zijn omzet met de minuut stijgen. Iedereen was het erover eens dat het op het ogenblik niet goed ging in de politiek.
Vooral Rutte kreeg het zwaar te verduren. In deze streek waar iedereen toch vrij conservatief is, had men beslist geen afkeer van Wilders, alleen de kleur van zijn haar viel bij niemand in de smaak en men vond dat hij geen concrete oplossingen kon aandragen. Ook had men geen enkel goed woord over voor het vluchtelingenbeleid. Toen dit aspect aan de orde kwam raakten de gemoederen pas echt verhit. Men begreep er allemaal niets meer van, hoe dit alles zo heeft kunnen gebeuren. Een ieder had zo zijn eigen visie. Het is laat geworden, maar wel gezellig.